
Las texturas medio sólidas medio líquidas me encantan. Como el magma. Siempre me había dado mucho jugo la lenteja verde, pero porque no sabía qué era.
Su nombre científico es lemna SP, y es una planta acuática de flores unisexuales que se reproducen a un ritmo muy acelerado. Son capaces de absorber todo tipo de nutrientes y colonizan a un ritmo trepidante: pueden recorrer 254 kilómetros entre 12 y 14 días.
El lemna en sí, no es el problema. Sirve como alimento para peces y microbios y consume agentes contaminantes del lago. También la cosechan para alimentar cerdos y aves, pero el problema está cuando se amontona, se calienta y fermenta.
El peligro llega cuando algún ser vivo consume la lenteja verde contaminada, su organismo se intoxica y por extensión, todo el que lo consuma. Por eso, genera enfermedades cutáneas e intestinales entre las poblaciones venezolanas cercanas al lago y favorece la proliferación de mosquitos y roedores. Hace dos años se declaró al mayor lago de Latinoamérica, al Maracaibo, en situación de emergencia total.
La mancha obstruye el paso de luz e impide la fotosíntesis, lo que crea un serio problema para el ecosistema.
Las posibles causas de proliferación de la lenteja verde en el lago Maracaibo son los productos químicos derramados para reducir la contaminación petrolera.
Una gran contradicción, como muchas que hay en el mundo, pero ésta problemática porque ahora se teme que el lago se convierta en un pantano.
Este problema ha reaparecido en la parte sur del lago venezolano e impide la pesca en una zona que depende justamente de eso.
Hoxe lin unha noticia que fixo que botara un soriso de ledicia: o medioambiente é un problema que preocupa á poboación española. Un 70% cre que a biodiversidade e a ecoloxía son moi importantes. Pero neste estudo, chamado Estudio sobre la cultura medioambiental de la población española, feito pola Fundación BBVA, hai máis datos. E os demais xa non son tan bos.
Case os dous tercios dos españois auguran un negro futuro á saude do planeta. O 60,6% cre que nas próximas décadas a situación empeorará e o 46,5% que aínda vai ser bastante peor.
Con estes datos o que queda é botar a correr. Pero tamén hai lugar para un pouco de optimismo, porque senón non sei que faríamos nesta vida. Algo máis do 71% consideran que aínda estamos a tempo de cambiar o deterioro do planeta.
Ese tanto por cento é o que me gusta a min. Pero para que de verdade se faga realidade ese troco, precisamos unha loita individual, con ahorro enerxético e reciclando nestes días, por exemplo.
Xa que nós non podemos que EE.UU. acate o Protocolo de Kioto fagamos algo polo que nos toca de preto.
A prinicipios de mes, en concreto entre o sete e o dez de decembro, tivo lugar o cumio de Montreal, en Canadá. O tema central era o cambio climático e a contaminación do planeta, un problema que preocupa a todos os países. E con razón. Entre as dez mil persoas alí reunidas estaban o ex-presidente de EE.UU., Bill Clinton e o mandatario francés Jacques Chirac.
Os resultados do cumio parecen bos, polo menos para a nosa comunidade. E é que a Consellería de Medio Ambiente e Desenvolvemento Sostible vai poñer en marcha un plan para reducir as emisións de gases invernadeiro, e segundo o conselleiro de Medio Ambiente, Manuel Váquez, vanse tomar «absolutamente en serio as directrices derivadas da convención».
Pero aínda hai máis novidades. A principios de ano, a consellería será a encargada de realizar estudos sobre o impacto medioambiental no ecosistema galego, e descubrir así as zonas máis vulnerables. Unha oficiña galega do cambio climático fará anuarios dos gases contaminantes en Galicia.
Se isto se leva a cabo, teríamos un gran camiño gañado. Pero aí está o problema: todos prometen.