Nun caixón da miña casa apareceu unha felicitación do día do pai. É unha mágoa que non teña a data pero coido que eu tería uns dez anos, non creo que tivera máis.
É un destes agasallos cutres que facíamos na escola, que era case igual para o día da nai e do pai.
Pois non podedes imaxinar a emoción que me fixo atopalo, non o sabedes, de verdade. Que meu pai agochase iso nun caixón durante máis de dez anos ten moito mérito, tendo en conta que miña nai tira con toda vagatela que ande por casa.
A felicitación en si, non ten nada: un debuxo mal feito dun barco con Mahón de fondo. Seino porque o lado conto que é o Ciudad de Valencia, un barco no que estivéramos ese verán de ruta polas illas Baleares.
Que fermosos son os bos recordos. Non os cambio por nada.

Helena,
Sigo pensando que lo mejor del blog son los recuerdos que vas intercalando de tu padre. Sequro que él se emocionó tanto como tú cuando recibió esa felicitación del barco con Mahón al fondo. Le acertaste plenamente.
Ana
Helena,
Sigo pensando que lo mejor del blog son los recuerdos que vas intercalando de tu padre. Sequro que él se emocionó tanto como tú cuando recibió esa felicitación del barco con Mahón al fondo. Le acertaste plenamente.
Ya se porque te interesa tanto el mar.
Ana
Miña queridiña Helena, entendo perfectamente a túa emoción e a túa tristura..O te pai era un ser.. especial..tiña gardados moitos recordos non so no seu corazon senon tamen na sua carteira, nos seus papeís.Fotos, escritos, pequenas cousas que pra el formaban parte da súa vida, da súa familia, das súas nenas, como vos chamaba.
Garda ti tamen todos eses recordos e lembranzas que formaron parte da súa, curta,pero fructifera vida..que estivo chea de amor por todos nos...
E, como lle gustaba que lle dixeran... digocho eu a ti, Helena boa mar, boa travesía e boa arribada ó porto do teu destiño.
Bicos, miña nena...
María
Helena, creo que fue Cortazar el que dijo: decir adiós es despedirse. Decir agur, es despedirse, saludarse, darse un abrazo, quererse, desearse buena suerte, contar los segundos para el reencuentro, darse un beso, y prometer no sufrir la perdida de aquel a quien quieres, porque tu sufrir, provoca su sufrir.
Eso es decir agur. Crei que deberías saberlo.
Me haceis llorar de nuevo.Gracias.
Cuando las lagrimas son de emocion... de amor..de recuerdos.. de ternura de amigos..benditas lagrimas, mi niña..
Somos muchas las personas que te queremos y estaremo siempre contigo..Porque te lo mereces..porque eres especial..y porque si, que caramba...
Bicos, Helena..
A túa tía...
P.D.
¿Recuerdas cuando eras pequeñita y te preguntaban como te llamabas?, tu respondias...
Elena con hache...
Se siempre tú misma, helena con hache...
Hola Helena con hache:nombre de estirpe griega y partícipe de grandes odiseas.
No me conoces pero da igual. El dolor es universal y el único capaz de hacernos sentir al unísono aunque seamos perfectos desconocidos.
Primero darte las gracias y la enhorabuena por tu espontánea y pública sinceridad, rara en esta sociedad donde parece que sufrir y mostar los sentimientos es vergonzoso y de débiles. Solo me gustaría decirte que tienes todo el derecho del mundo a sufrir cuanto necesites y anunciarte, si es que aún no lo has notado, que es en los peores momentos donde se forjan los mejores "tus" de uno mismo.
Muchísimo ánimo valiente.
Ójala te puedas seguir encontrando recurdos de tu padre que completen tu vida pero que no te hagan derramar ni una lágrima, salvo que sean de felicidad. Un besito para mi estoica